Pisali o tym w każdej gazecie.
Poszukiwacze odkryli na Arktyce żółty metal.
Złoto.
Gorączka ogarnęła każdego, kogo doszły o tym słuchy.
Ściągali na północ tysiącami, licząc, że im się poszczęści.
Potrzebowali psów.
Dużych i umięśnionych, które uciągnęłyby zaprzęgi.
Dzień dobry, Buck!
Buck nie był ani psem domowym, ani zaprzęgowym.
Masz, piesku.
Należał do sędziego hrabstwa Santa Clara.
Uważaj!
Był królem na włościach.
Zmiataj, stworze!
Uważaj. To psiak sędziego Millera.
Przekaż sędziemu życzenia.
Dobrze.
-Chodź, Buck. -Wiadomości!
Tysiące poszukiwaczy zmierzają do Dawson City!
Wiadomości z Klondike!
Trzymaj, mały.
Buck, stój!
-Z drogi! -Buck!
-Precz stąd! -Do nogi!
-Wołaj go! -Buck, chodź!
Z drogi!
Wracaj, ale już! Buck!
SKUP PSÓW - DOBRE CENY
Buck.
Bardzo przepraszam.
-Przepraszam. -Jest okropny.
Tylko rozpieszczony.
Ma dobre chęci.
Zazwyczaj.
Abigail, pomóż w kuchni.
Buck.
Obudź dziewczęta.
Chować pieczeń!
Krzyknę!
Wyjdź!
Nie.
Już ci tłumaczyłem.
Masz się dzisiaj zachowywać wzorowo.
Buck?
Wysoki Sądzie.
Pachnie wyśmienicie.
Sto lat.
Najpierw proszę tutaj!
Proszę. Pięknie wyglądasz.
Dobrze, stańcie.
Buck.
Zostaniesz teraz tutaj...
i przemyślisz, co zrobiłeś.
Nie, nie teraz.
Nie pierwszy raz Buck nocował na werandzie.
Buck, chodź. Chodź.
Słuchał swojego pana mniej uważnie...
Hej, Buck. Coś ci dam.
...niż głosu instynktu.
Chodź.
Tam jest. Wskakuj!
Dobry pies. Dobry.
Wejdź zjeść.
Dobry pies!
Wabi się Buck.
Dostaniesz za niego niezłą sumkę.
Czekajcie!
Pomóżcie mi z ostatnią skrzynią.
Co w niej u licha jest?
Pies.
Chyba kilka?
Jeden.
Siedząc w skrzyni,
nie jadł, nie pił ani nie spał.
Nie miał pojęcia, gdzie był...
jak tam trafił...
ani dokąd zmierzał.
Spokojnie.
Zrób tylko jedno.
Siadaj.
Już nie jesteś na Południu.
Dalej.
Spójrz.
Spójrz, psino.
Takie mamy tu prawo.
Prawo pałek...
i kłów.
Każdy mu podlega.
To jak będzie, psiaku?
Dobrze.
Pojętny jesteś.
Buck nie miał szans w starciu z pałką.
Wiedział o tym.
Pobito go...
ale nie pokonano.
Chodź tu!
Skagway na Alasce.
Wrota Jukonu.
Skraj świata.
Przypływała tutaj większość tych łasych na złoto.
No, ruszaj się.
Dobrze.
Potrawka z karibu!
Buck znalazł się daleko od domu.
Wyrzekniecie się Pana w pogoni za złotem?
Nie przejmuj się. Chodź, tędy.
Ruszaj się!
Dobrze. Chodź.
No chodź, kolego.
To tylko śnieg, Buck.
Buck, no chodź!
Chodź no tu!
Buck!
Dobrze.
Wszystko.
Zabrała dom?
Tak jest - z całą zawartością.
Dobrze.
Należy jej się.
Proszę wsiadać!
W zeszłym roku była posucha.
Więcej wraca z pustymi kieszeniami niż pełnymi złota.
Nie złota szukam.
Ejże!
Patrz pod łapy.
Odpływa ostatni prom do Dawson!
Potem do wiosny już tylko zaprzęgi.
To moja.
Dzięki.
Buck! Mam cię.
Wabi się Buck?
Idziemy.
Dzięki, Buck.
Szybko pędzisz.
Tędy, chodź.
Dzień dobry.
Perrault, kopę lat.
Dobrze cię widzieć.
-Jak się masz? -Dobrze.
Poczta jeszcze nie splajtowała przez telegrafy?
Jeszcze nie.
Chcę dwa psy do zaprzęgu.
Wyprzedzasz?
Nie czekaj na mnie.
Co znów zmalowałeś?
Poznaj Bucka.
Miałeś kupić dwa.
No co? Jest wielki.
Za wielki.
-Nie da rady. -Da.
Co ty wiesz?
Chodź poznać zaprzęg.
Poznaj Szpica.
To twój nowy szef.
Nie podpadnij mu.
To Lala.
Pika.
Jo.
Billie.
Dub.
Dave.
I Sol-leks.
Ty jedziesz tu.
Witaj w zaprzęgu.
Proszę o uwagę, zmieniliśmy trasę.
Słuchaj, Dave. Jesteśmy tu.
Wieziemy pocztę 800 kilometrów na północ, aż tutaj.
Do Dawson.
Nie rozumieją.
Buck, naśladuj Szpica, dobrze?
To przywódca.
Gotowe?
Pamiętajcie: wozimy nie tylko listy,
ale całe życia!
Marsz!
Szpic! Gee!
Widzisz, Buck?
Wszyscy za jednego.
To pies! Nie rozumie cię!
Ależ rozumie.
Tak.
Jesteśmy ze sobą powiązani, Buck.
Razem upadamy...
ale i razem się podnosimy.
Chodź, spróbujmy znowu.
Spokój.
Dobrze, Szpic.
Chyba pies ci się zepsuł.
Zaraz zepsuł. Nie przywykł do śniegu i tyle.
Tutaj, pod gołym niebem...
Buck pierwszy raz zaznał takiego mrozu.
Precz!
Psy śpią na dworze!
Dorastając wśród ludzi,
Buck nauczył się słuchać ich głosów.
Tej nocy...
pierwszy raz usłyszał swój.
Wstawaj, Buck! Trzeba zaczynać dzień.
Mijamy!
Poczta!
Dzięki, Perrault.
-Poczta! -Dziękuję!
Tak lepiej!
Aleś ty ciężki.
Szpic, gee!
Tak jest!
Szybko się uczy, widzisz?
Praca w zaprzęgu
przywróciła mu radość i pewność siebie.
Teraz należał do watahy.
Gee!
Tak jest!
Zostałeś prawdziwym psem zaprzęgowym!
Stój.
Stój, Buck.
Nie! Françoise!
Françoise!
Jesteś cała?
Buck!
Ratuj go.
Buck!
Płakałeś za psem.
Nie.
Nie, nie płakałem.
Płakałeś.
Nie.
Wcale nie.
Perrault wozi pocztę od lat.
Nigdy nie dostarczył jej na czas.
Ani razu.
Ale co dzień pędzi, jakby miało się udać.
Ma wiarę.
Jeszcze nie widziałam, by wierzył w coś mocniej niż w ciebie.
Dziś też zaczęłam.
W watasze może być jeden przywódca.
Szpic miał dość.
Szpic!
Jak nie on.
Szukałem go od rana, ale na próżno.
Po prostu zniknął.
Szpic!
Trzeba jechać bez niego.
Póki widno.
Sol-leks!
Buck? Na miejsce.
Sol-leks ma przeszło pięć lat wprawy.
Na miejsce.
Buck.
Sama krzepa nie czyni dobrym przywódcą. Jasne?
Raczej nie ustąpi.
Ustąpi.
Buck.
Idź.
Chodź, Sol-leks.
Tutaj.
Ej. Chodź tu.
Co w niego wstąpiło?
-Nie. -Chyba o czymś nie wiesz.
Ja wiem wszystko.
Ej, a ty gdzie?
Nie nadrobimy takiej zwłoki.
Zamkną nam urząd.
Nie!
Mieliśmy tam być na czas!
Ten jeden raz!
Dobrze.
Prowadź.
Nie łam się.
Straciłem przywódcę.
To co najmniej dwa dni w plecy.
A my zawsze mamy pecha.
Radziłabym...
się trzymać.
Tak, tak.
Dobra, Buck.
Marsz!
Pędź, Buck! Pędź!
Tak!
Pędź!
Lewo!
W lewo!
Lewo!
W lewo!
Skręć! W lewo!
Nie!
Oszalałeś?
Nie!
Gazu!
Prędzej, Buck! Nie stawaj!
POCZTA
Perrault?
Tak!
To jest to!
Nie zwalniaj, Buck!
Tak jest!
Rozejść się!
Dalej!
Stój!
Widzieliście?
Zdążyliśmy!
Udało się!
Tupper.
Jeden dla Kelly.
-McCarthy. -Coś do Elizabeth Snow?
Laverne?
-Shaw. -Mam trzy!
Laverne!
-Doyle? Kennedy? -Tutaj, to ja!
Dziękuję!
Lynch?
Widzisz, Buck?
To nie tylko listy.
A całe żywoty.
Nadzieja.
I miłość.
Rano znów ruszamy. Wypocznijmy.
O'Neil? Walsh?
Gallagher?
Najdroższa Saro.
Czuję się, jakbym wyzionął ducha.
Każdego dnia budzę się ze wspomnieniem naszego syna.
Nadchodzące urodziny Tima przypominają mi, co straciliśmy.
Ciepły dom...
nieprzeżyte przygody.
Niestety brak mi słów na wyrażenie tego, co czułem...
nim cisza stała się...
nie do zniesienia.
I odszedłem.
Szukam teraz miejsca...
w którym zaznałbym... spokoju.
Choć obawiam się, że go nie dostąpię.
Ponieważ w obecnym stanie...
chyba nigdzie nie poczuję się jak w domu.
-Nie jedźcie! -Marsz!
Nie!
Buck! Co?
Zabralibyście jeszcze jeden?
Spóźnił się pan.
Dziś urodziny syna.
Muszę wysłać list do żony.
Trzeba było się pośpieszyć.
Długo ważyłem słowa.
Naucz się czytać, to zwolnimy Perraulta.
Ma pan szczęście.
Tu rządzi Buck.
Jeszcze ktoś?
Cześć, Buck.
Pamiętam cię.
Dziękuję.
-Że stanąłeś. -Ruszamy!
Gotów, Buck?
Marsz!
Równo!
Tak!
Ładnie, Buck.
Tak jest.
Na wprost.
Tak.
Blisko 4000 kilometrów w 80 dni?
Buck będzie spał do jesieni.
Jeden jest dla ciebie. Chyba od władz.
Jakie wieści z południa?
Dobra robota.
Perrault?
Szlak zamknięty - Sprzedać zaprzęg - Wracać do Quebecu
Spokojnie.
To nie wasza wina.
Spisaliście się.
Dobrze?
Przykro mi.
Już nas nie potrzebują.
Do lata będą tu mieli telegraf.
Nową metodę kontaktu.
Teraz to twój zaprzęg.
Przed tobą wciąż długa droga.
Grunt znów usuwał mu się spod nóg.
Stracił kolejnego pana.
Teraz sam musiał zostać przywódcą.
Aż zjawi się nowy pan.
Obiecałem, nieprawdaż? Oto i on.
Obiecałeś mi złoto.
Gdzie jest? W ich trzewiach?
Spakuj sanie.
Czas ruszać po swoje.
W drogę.
I...
marsz.
Marsz.
Zepsuły się?
Nie, tylko się lenią.
Buck?
Marsz!
Przekonaj zwierzaka, Charlesie.
Tylko nie pałką.
Charlesie!
Odłóż to, bo... nie zrobię ani kroku!
Pamiętasz mnie?
Wiem.
Płozy wam przymarzły.
Przydałoby się wziąć ster i je oderwać.
Ster?
Co on robi?
Uwaga na victrolę!
Dokąd państwo zmierzają?
Nie pański interes.
Chyba nie kupiliście mapy w Skagway?
-Nie. -To stara bajeczka.
O porzuconej chacie...
i rzece złota.
Nie ruszałbym późną wiosną.
Połowa szlaku to rzeka.
Zatem pokonamy drugą połowę.
Zatem lód popęka i pójdziecie na dno razem z psami.
Zaczekajcie lepiej do roztopów.
Oszczędźcie sobie i psom kłopotu.
By ubiegł nas stary poszukiwacz?
-Nie jestem nim. -Nie, dziękuję.
Wydałem na ten zaprzęg fortunę. Pociągnie sanie.
To dobre psy.
Tak, pociągną sanie.
Będą je ciągnęły do śmierci.
Dziękuję.
W drogę.
Dobrze, ruszamy.
I...
marsz!
Leniwe kundle!
Nie przekonuje mnie ten zaprzęg.
Może trzeba było kupić inny.
Nakarmimy je?
Należało zostać na szlaku.
Marsz!
Niech staną!
Może trzeba je nieco zachęcić.
Marsz!
Buck po raz pierwszy wiedział więcej niż jego państwo.
Marsz!
Jednak bicz...
nie dawał mu wyboru.
Niech to...
Dobrze.
Przejeżdżamy.
Jazda.
Kazałem ci iść.
Nie może, Hal.
Idź.
Nie waż się!
Lód na rzece lada chwila popęka, głupku!
Pies chce ci ocalić życie!
Hal!
Bardzo chcesz nas zatrzymać.
Wiesz, gdzie jest złoto, prawda?
Łapy precz od moich psów.
Hal.
Mówi, żeby nie przejeżdżać.
Jesteś pewny? Może zostawmy zaprzęg?
Wiem, co robię.
Marsz!
Nie rób tego.
Nie im.
Marsz!
Co ja z tobą zrobię?
Nie ma ich.
Pojechały.
Przespałeś dwa dni.
W moim łóżku.
Wrócę później.
Idź albo zostań.
Jak sobie chcesz.
Whisky.
Całą butelkę.
Wszystko stracone!
Psy uciekły...
a fortuna przepadła.
Nazwałeś to bajeczką.
Żałowałeś mi złota.
Spokój, Buck.
Buck.
-Spokój. -Widzieliście wszyscy.
Omawiałem z panem sprawę, a pies się na mnie rzucił.
Pewno wściekły.
Zostaw psa w spokoju!
Buck, spokój!
Widzicie?
Zastrzelmy go natychmiast.
Wara od niego!
Żadnego zabijania zwierząt...
póki nie ustalimy faktów.
Zdzielił mnie znienacka!
Spokój, Buck.
Co masz przy pasku, kolego?
Z bronią... nie wpuszczamy!
Jesteś cały, Johnie Thorntonie?
Tak.
Cały.
Co?
Co się gapisz?
Chcesz coś powiedzieć?
Buck!
To nieładnie.
Coś ty zrobił?
Ej, Buck!
Co ty...?
Oddawaj.
I co teraz zrobisz?
Co tam robisz?
Wracaj z nią.
Buck, nie radzę.
To moje.
Jest mi potrzebne.
Nie bądź taki.
No gdzie ona jest?
Suniesz się?
Złaź.
No zejdźże.
Buck.
Olbrzym z ciebie.
Piłem jego zdrowie.
Mojego syna.
Gdy zmarł, ja i jego matka...
wkrótce się rozstaliśmy.
Ona nie chciała być przy mnie...
a ja - zadawać się z kimkolwiek.
Dlatego wyjechałem tutaj.
I spotkałem ciebie.
Kurde.
Musi gdzieś tu być.
Dobrze, wstałeś.
Mam to...
Tutaj.
Chcę ci coś pokazać.
Chodź.
To mapa Jukonu.
Syn stale czytał powieści przygodowe.
Dostał bzika na punkcie Jukonu.
Nie nęciło go złoto, tylko góry.
Całymi dniami oglądał mapy i zdjęcia gór.
Chciał zobaczyć, co się za nimi kryło.
Niezbadane miejsca.
Dzikie ostępy.
Powiedziałem: "Ruszajmy".
Odparł: "Dobrze, tato".
Mieliśmy jechać tam, ale chwycił ołówek i...
wybiegł nim poza krawędź mapy
i stwierdził: "Jedźmy tam!
Poza mapę, gdzie nie było nikogo".
Zachwyciłaby go... prawdziwa przygoda.
Popłyńmy.
We dwóch.
Zobaczmy, co tam jest.
Co ty na to?
Popłyniemy łódką, Buck.
Spokój. Siad.
Dobry pies.
Co ty robisz?
Prosisz?
Nie jesteś zwierzątkiem.
Wchodzisz?
No chodź.
Płyń łodzią
W dół strumienia płyń
Raduj się, raduj się, raduj się, raduj się Życie to ino sen
Dawaj, Buck, zaśpiewaj coś.
Albo i nie.
Chociaż tobie się podoba.
Wesoło, co?
Dalej idziemy pieszo.
Tu żyli twoi przodkowie.
Moi też.
Gdy wciąż byliśmy dzicy.
Istoty są ulotne.
To - będzie tu zawsze.
Co?
Nie wiem którędy. Słucham.
Dalej, ty prowadź.
Buck?
Co za znalezisko.
Rety.
Popatrz tylko.
Nie zniknęliśmy więc z każdej mapy.
Pewnie szukał złota.
Śmieć.
Skarb.
To moje, dobrze?
Zostaw. Moje.
Udany dzień.
To twoi przodkowie.
Wilki.
Nieźle, Buck...
ale szukaj takich, co?
Bajka się spełniła.
To ja rozumiem.
Zuch!
Co? Co tam widzisz?
Zerknij no.
Leć.
No leć.
Tylko wróć przed zmrokiem!
Buck!
Tutaj, tak daleko od domu...
Buck zaczął się zmieniać.
Coś ciągnie go do lasu.
Chce polować.
Pięknie, Buck.
Pięknie.
Przy mnie to wciąż ten sam pies...
jednak nie wyobrażam sobie...
by wrócił do cywilizacji.
Czy pomieści go jakikolwiek dom?
Wydaje się, że Buck ziści tutaj swoje przeznaczenie.
Dokąd zmierzam ja?
Nie dzisiaj.
Dawno się ściemniło.
Z dnia na dzień wracasz coraz później.
Wiem, że świat cię ciekawi...
ale bywa niebezpieczny.
Nigdy nic nie wiadomo.
Nigdy.
Gorączka odebrała nam Timmy'ego w dwa dni.
Szlag.
Dobra.
To było piękne lato.
Wiesz co, Buck?
Myślałem nieco.
Chyba zainwestuję w kolej.
To moja czapka?
Zgadza się. Ejże.
Oddawaj ją.
Oddawaj.
Oddaj czapkę. Oddaj.
Zostaw.
Dziękuję.
Wilk wschodni.
Śliczny.
To ich włości.
Rządzą w tych górach.
Idziesz?
Idź. Tylko...
uważaj.
Był zarówno rozpieszczany...
i krzywdzony... przez człowieka.
Teraz odnalazł się...
wśród swoich.
Przebył długą drogę, nim odnalazł dom.
Jak ja oddaliłem się od swojego?
Spójrz, Buck.
Zaplecze.
Na resztę życia.
Nikomu nie potrzeba więcej.
Już czas, żebym wrócił.
Do domu.
Do jego zgliszcz.
I je pozbierał.
Chociaż spróbował.
Nie.
Nie proszę cię, byś jechał ze mną.
Masz powód, by zostać.
Cenny powód.
Nie strać go.
Wyruszę rano.
Wpadnij się pożegnać.
Dobry z ciebie pies.
Dobry pies.
Dopłynąłeś aż tutaj. Coś wiedziałeś, prawda?
Czekaj.
Nie chciałeś się dzielić.
Gdzie jest?
Gdzie złoto?
Wszędzie.
Bierz je.
Weź wszystko.
Niczego nie zmieni.
Nie wskrzesi zmarłych.
Poznajesz, prawda?
Dobrze.
Widzisz ją?
Widzisz?
Dobrze.
Buck.
Tak.
Wróciłeś.
Oj, Buck.
Niezła przygoda, co?
W porządku, piesku.
Jesteś w domu.
Gdzieś w tych górach...
żyje nowa odmiana wilka.
Mądrzejsza od ludzi i wilków.
Zasługa przewodzącego watahą psa.
Nie mają żadnych obaw.
Rozmnażają się i kwitną.
Mawiają... że to tylko legenda.
Otóż nie.
Ponieważ znałem go...
gdy był zaledwie towarzyszem człowieka.
I choć dziś to jego ziemia...
każdego lata...
gdy schodzi do doliny...
przypomina sobie czuły dotyk
i panów, których miał...
nim odnalazł swych braci...
i został własnym panem.
Zanim usłyszał...
zew.
ZEW KRWI
Tłumaczenie: Piotr Kacprzak